Esasen beni bu kadar duyguya gark eden, hem bunlarin hepsi hem de hicbiriydi. Bunlarin hepsiydi, cünkü bu duyguya sebebiyet elbirligi ile gerceklesiyordu; hicbiriydi, cünkü kendi duygu sadeligimin acisini, onlardan cikariyordum ve tepkimi onlara yöneltiyordum. Aslinda adi yalnizlik olan bu duygunun tek sebebi bendim. Ben gecmisten beri zaten yalniz bir adamdim. Cokluk icerisinde teklik duygusunun dayanilmaz acisini yasamaya alismis olmam, herhangi bir seye tepki vermeme hep engel olmustu. Ev sahibine karsi durusum da safliktan degil, bu yalnizlik ve tepkisiz durustan ileri geliyordu. Ögrenilmis caresizligin yanina eklemis oldugum, ögrenilmis tepkisiz durustu benimkisi Ismimi Ceberrut koyan babam, annemi tepkisiz yasatmis ve nihayet ötelere yollamisti. Beni ise toplum icerisinde bu isimle ayriksi ve yalniz biri haline getirmisti. Kendi benligine ve ismine yabanci olan biri, topluma da yabanci ve tepkisiz bir hal aliyordu. Babama ve ismime veremedigim tepkiyi - babama verdigim ilk ve son tepki babamin öteye gitmesine sebep oldugundan, istesem simdi degistirebilecegim ismimi, bu ruh halinden ötürü bir daha degistirememis ve gün gectikce icinden cikilmaz bir hale girmistim- Ruhiye de verememistim. Istesem daha ilk günden onun yaptiklarina katlanmaz ve onu terk ederdim. Ama buna dahi cesaret gösteremeyerek pisirik yetisen ruh ve beden halimle onun tüm kötülügüne, kötü huylarina katlanmis ve hayatimdan cikmasina bir türlü razi olamamistim. Esasen hayatta edindigim tek arkadasimi da kaybetmek istememistim. Evet, Ruhi benim tek arkadasimdi. O da hayatimdan cikarsa ben ne yapardim endisesini hep duymustum ki sonunda o da hayatimdan cikmisti. Iste böyle yalniz, yapayalniz bir adamim ben...
