Kitapcidasin. Raflarin arasinda dolaniyorsun.
Bir kitap dikkatini cekiyor. Kapaginda bir kadin var. Kumsalda. Devasa bir can simidi tutuyor. Deniz hafiften dalgali. Kadinin nereden gelip, nereye gittigini anlayamiyorsun. Cocuklugun geliyor aklina. Cocukluk, kilidi kirik bir hatira defteri.
Tam arka kapaga bakacakken biri giriyor kitapcidan iceri. Dikkatin dagiliyor. Annenin anlattigi masallar, babanin kahkahasi eksik fikralari eriyip gidiyor. Cocuklugun terk ediyor seni, büyüyorsun.
Öyküler, kisa öyküler, masallar diyor arka kapak yazisinda. Keske roman olsaydi, diye düsünüyorsun bir an. Sonra hayatin öykülerin toplami oldugunu hatirliyorsun. Hayat dedigin, bütün o harflerin, hecelerin, sözcüklerin bulusmasini beklemek.
Hayat dedigin, bitmeyen bir bekleyis.
Yazarin adi siliniyor kapaktan. Kendi adini görüyorsun orada, bütün o öyküler senin artik. Kitap sadece senin duyacagin bir melodiyle sarkisini söylemeye basliyor
Ben bir öykü kitabiyim.
Icten bir tebessümle okurunu bekleyen.
