Tek istedigi siradan bir hayatti. Evrenin baska planlari vardi.
Ondine Serisi'nin dördüncü kitabinda Ondine neredeyse on alti yasinda, ailesinin barinda çalisiyor ve günün sonunda yastiga basini koyar koymaz üç dakika içinde uykuya dalacak kadar yorgun düsüyor. Siradan. Güvenli. Kendine ait. Ama cadi arkadasi onu Venzelemma'nin yagmurla islanmis sokaklarinda gece yarisi bir astral yolculuga sürükleyince, Ondine'in siradan bir hayat umudunu paramparça eden seylere tanik oluyor - sessiz sedasiz taslari yerlestiren hirsli bir lord, bir elektrikli süpürge torbasina hapsedilmis bir ruh ve bir timarhane kösesinde öylece sallanan güçsüz bir beden. Brugel'in en tehlikeli cadisi, yeniden bütün olmaktan yalnizca bir yeniden kavusma kadar uzakta.

Artik Ondine, annesinin kraliyet ailesinden uzak durmasi yönündeki kati emirleri ile tüm bir ülkenin gelecegini belirleyebilecek gizli bir görev arasinda sikisip kalmis durumda. Üstelik sevdigi erkek - bir zamanlar gelincik sekline büyülenmis ve hâlâ o büyünün gölgesinden tam olarak kurtulamamis olan Hamish - ikisinin de açiklayamadigi sekillerde degisiyor. Sakaklarinda beliren gümüs teller. Çözülmekte olabilecek bir büyü. Hiçbir zaman gerçekten yanlarinda olmayan zaman. Birlikte geçirdikleri her an ödünç alinmis bir süre gibi hissettiriyor; gerçege giden her adim onu hiç bilmemesi gereken bir komplonun içine daha da çekiyor.

Ondine, hirsi ve vicdansizligiyla tehlikeli olan bu lordu alt edebilecek mi? Onu yavas yavas yeniden ele geçiren bir büyüden sevdigi kisiyi koruyabilecek mi? Ve gölgelerde biriken güçler onun adina seçimi yapmadan önce Brugel'i kaosun esiginden geri çekebilecek mi?